prōcessus
ūs, m.
I.
a going forwards, advance, course, progression, progress, process.
I.
In gen. (class.): processus dicendi, Cic. Brut. 65, 232: processum vult, id. Or. 62, 210: in Graecis litteris magnum processum habere, Attei. Philol. ap. Suet. Gram. 10: sin in processu coepit crudescere morbus, Verg. G. 3, 504: amnis, Sen. Ben. 3, 29, 3: pelagi, Rutil. Nam. 1, 439. —In plur.: tantos processus efficiebat, Cic. Brut. 78, 272: sic tua processus habeat fortuna perennes, Ov. Tr. 4, 5, 25; cf. Juv. 1, 39: aversatio alienorum processuum, Sen. Tranq. 2, 11: inimica semper alienis processibus invidia, id. Cons. ad Polyb. 9, 4, § 28: queruntur et de consiliis et de processibus suis, id. Ep. 115, 17: in malis, Vulg. Ecclus. 20, 9.—
B.
In partic.
(a).
The ceremonious appearance of the consul on assuming office, Dig. 24, 1, 41.—
(b).
The public appearance of the emperor (opp. to recensus), Treb. Pol. Gall. 17, 3.—
(g).
An attack: rapidus turmarum, Amm. 19, 2, 6.—
III.
Transf.
A.
A projection, process, Cels. 8, 1.—
B.
Of time, a passing away, elapsing, lapse (post-class.): ternis dierum ac noctium processibus, Prud. Cath. 7, 121: temporis, Firm. 3, 4; Amm. 14, 1, 2; cf. id. 31, 16, 6; Cod. 31, 2, 3.