prŏboscis
ĭdis, f.
I.
a trunk, proboscis, a snout.
I.
In gen., Varr. ap. Non. 49, 11; Auct. B. Afr. 84, 2.—
II.
In partic., the trunk or proboscis of an elephant: proboscidem amputare, Plin. 8, 7, 7, § 18; 28, 8, 24, § 88: proboscide abscissā, Flor. 1, 18, 9.