prŏbātor

ōris, m.

id.

I. an approver (rare but class.): quid interest inter suasorem facti et probatorem? Cic. Phil. 2, 12, 29: rationis, id. Caecin. 29, 85: ingenii, Ov. P. 2, 2, 106: malorum improbator, bonorum probator, App. de Deo Socr. 16.—
II. A trier, examiner (eccl. Lat.), Vulg. Jer. 20, 12.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project