ac-clīno
āvi, ātum, 1, v. a.
I.
to lean on or against something (not before the Aug. period; mostly poet.).
I.
Lit.: se acclinavit in illum, Ov. M. 5, 72: latus leoni, Stat. Silv. 4, 2, 51.—Most freq. in part. pass.: acclinatus: colla acclinata, Ov. M. 10, 268; cf.: terrae acclinatus, id. ib. 14, 666: castra tumulo sunt acclinata, Liv. 44, 3, 6: maria terris, Stat. Silv. 5, 4, 5.—
II.
Trop., with se, to incline to a thing: ad causam senatus, Liv. 4, 48, 9.