prae-ēmĭnĕo

ēre, v. n. and a.
I. , to project forwards, be prominent.
I. Lit. (post-class.), Aug. Conf. 6, 9; Sall. H. Fragm. 2, 85: praeeminentes oculi, Dig. 21, 1, 12 (al. eminentes).—
II. Trop., to surpass, excel (post-Aug. for emineo, excello, praesto, etc.); constr. with dat. and acc.: qui Graecis praeeminet, Sen. Contr. 1, 4, 12 (dub. Burs. Graecos): genitis, Aus. Caes. n. 15: Cassius ceteros praeeminebat peritiā legum, Tac. A. 12, 12: appellatione aliqua cetera imperia praemineret, id. ib. 3, 56; 12, 33; 15, 34.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project