praedātor
ōris, m.
I.
a plunderer, pillager.
I.
Lit. (class.): quos ego in eodem genere praedatorum direptorumque pono, Cic. Cat. 2, 9, 20: exercitus, praedator ex sociis, Sall. J. 44, 1.—
II.
Transf.
A.
A hunter (poet.): praedator aprorum, Ov. M. 12, 306; Stat. Th. 4, 316.—Transf.: corporis, Petr. 85, 3.—*
B.
A rapacious or avaricious man, Tib. 2, 3, 43.