arreptīcĭus

a, um, adj.

arreptus

I. seized in mind, inspired (in eccl. Lat.).
I. In bon. part.: ut sis dux in domo Domini super omnem virum arreptitium et prophetantem, Vulg. Jer. 29, 26.—
II. In mal. part., raving, delirious, Aug. Civ. Dei, 2, 4 al.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project