pōtor
ōris, m.
I.
a drinker.
I.
In gen. (poet.): aquae potores, Hor. Ep. 1, 19, 3.—
B.
Transf.: Rhodanique potor, Hor. C. 2, 20, 20. —
II.
In partic., a hard drinker, a drunkard, sot, toper, tippler (poet. and in post-Aug. prose): potorum rixae, Prop. 1, 16, 5: potores bibuli Falerni, Hor. Ep. 1, 18, 91; id. S. 2, 4, 59: acres, id. ib. 2, 8, 37: nobilis, Mart. 6, 78, 1; Plin. 23, 8, 75, § 145; 23, 4, 50, § 96; 20, 23, 99, § 263.