armātus
ūs, m.
I.
armor (only in the abl.).
I.
Lit.: haud dispari, Liv. 33, 3: Cretico, id. 42, 55 fin.: armatu sustinendo assueti milites, Fronto, Prim. Hist. Fragm. 2, p. 341.—
II.
Meton., armed soldiers (cf. armatura, I. B.): gravi armatu, Liv. 37, 41: magnā parte impedimentorum relictā in Bruttiis, et omni graviori armatu, id. 26, 5.