pervinco

vīci, victum, 3, v. n. and a.
I.
I. Lit.
A. Neutr., to conquer completely, gain a complete victory: pervicit Bardanes, Tac. A. 11, 10.—
B. Act., to conquer or defeat completely, gain a complete victory over: ne nos subdolā perfidiā pervincamur, Plaut. Mil. 3, 3, 67: pervince, Theseu, quidquid alto in pectore Remanet pavoris, Sen. Herc. Fur. 654: dominae pervincere mores, Prop. 1, 17, 15.—
II. Transf.
A. To carry a point, maintain one's opinion: restitit ac pervicit Cato, Cic. Att. 2, 1, 8.—
B. To surpass, outdo, exceed: sonum, Hor. Ep. 2, 1, 200.—
C. To induce or prevail upon with great effort, to effect with much labor, to bring about, achieve, etc.: multis rationibus pervicerat Rhodios, ut, etc., Liv. 42, 45: at illam non verbera, non ignes pervicere, quin, etc., Tac. A. 15, 57: pervicerunt quidem remis, ut tenerent terram, Liv. 37, 16: neque pervincere potuit, ut referrent consules, id. 4, 12: hoc est tibi pervincendum, Cat. 76, 15; Tac. A. 14, 14.—
D. To outbid in buying: si amas, eme: facito ut pretio pervincas tuo, Plaut. Curc. 1, 3, 57.—
E. To prove, demonstrate: aliquid dictis, Lucr. 5, 99.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project