per-fungor
functus
I.
v. dep. n.
I.
Lit., to fulfil, perform, discharge (class.).
(a).
With abl.: munere quodam necessitatis, et gravi opere perfungimur, Cic. Sen. 21, 77: honoribus amplissimis et laboribus maximis, id. Fam. 1, 8, 3: rei publicae muneribus, id. de Or. 1, 45, 199: rebus amplissimis, id. Brut. 2, 8.—
(b).
With acc. (post-Aug.): onera quaestoria perfunctus est, Front. Ep. ad Verum, 7.—
II.
Transf.
A.
To go through, undergo, endure; to get through with, get rid of.
(a).
With abl.: pericula, quibus nos perfuncti sumus, Cic. Mur. 2, 4: molestiā, id. Fam. 5, 12, 5: fato, Gell. 10, 18, 3: vitā, Lucr. 3, 982.—
(b).
With ab (ante-class.): sues perfunctas esse a febri, et a foriā, are free from, etc., Varr. R. R. 2, 4, 5.—(Others omit the prep. a.)—
(g).
With acc.: timorem illum satis inanem perfuncti, App. M. 8, p. 208, 41: omnia perfunctus vitai praemia marces, Lucr. 3, 956; cf.: zeugma multa pro aliquo perpessus atque perfunctus, Cic. Fam. 1, 9, 10.—
(d).
Absol.: jam perfunctus sum, explevi animos invidorum, Cic. Dom. 17, 44: judices, quod se perfunctos jam esse arbitrantur, cum de reo judicarunt, neglegentius attendunt cetera, Cic. Clu. 41, 116.—In a pass. signif.: memoria perfuncti periculi, Cic. Sest. 4, 10.—
B.
To enjoy (very rare).
(a).
With abl.: omnibus bonis, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 5: epulis, Ov. A. A. 2, 227.—
(b).
Absol.: dum aetas tempus tulit, perfuncta satis sum, Ter. Hec. 4, 2, 18.