pĕrendĭnus

a, um, adj.

perendie

I. after to-morrow (class.): tot homines tam ingeniosos, per tot annos statuere non potuisse, utrum diem tertium, an perendinum dici oporteret, Cic. Mur. 12, 27: perendino die, Caes. B. G. 5, 30.—Absol. (anteand post-class.): tu in perendinum paratus sis, Plaut. Trin. 5, 2, 65: dies perendini, Gell. 10, 24, 9.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project