pĕrĕgrīnĭtas
ātis, f.
I.
The condition of a peregrinus or foreigner, opp. to that of a Roman citizen, alienage (post-Aug.): peregrinitatis reus, Suet. Claud. 15: in peregrinitatem redigere aliquem, id. ib. 16; Dig. 2, 4, 10.—
II.
Transf.
A.
In gen., outlandish ways, foreign habits or manners (class.): cum in urbem nostram infusa est peregrinitas, Cic. Fam. 9, 15, 2.—
B.
In partic., a foreign tone or accent in speaking (post-Aug.): os, in quo nulla peregrinitas resonet, Quint. 11, 3, 30.