per-cŏquo
xi, ctum, 3, v. a.
I.
to boil or cook thoroughly, boil soft.
I.
Lit.: prandium, Plaut. Merc. 3, 3, 18: bubulas carnes, Plin. 23, 7, 64, § 127: lens non bene percocta, id. 22, 25, 70, § 142.—Prov.: In digitis hodie percoquam quod ceperit, Plaut. Rud. 4, 1, 11.—
II.
Transf.
A.
To heat: umorem, Lucr. 6, 858: terram, id. 5, 1254.—
B.
To ripen: mora percoquit uvas, Ov. R. Am. 83: sol percoquit fructus, Sen. Ben. 7, 31, 3: messem, Plin. Ep. 5, 6, 8.—
C.
To scorch, to blacken by the heat of the sun: nigra virum percocto saecla colore, Lucr. 6, 722.