percontātĭo

ōnis, f.

percontor

I. an asking, inquiring after any thing; a question, inquiry.
I. In gen. (class.): tempus percontatione consumere, Cic. Univ. 1: aliquid percontationibus reperire, Caes. B. G. 5, 13: percontatio quid in senatu esset actum, Cic. Brut. 60, 218: collocutio atque percontatio, Plin. 11, 30, 36, § 110.—
II. In partic., as a figure of speech, Cic. de Or. 3, 53, 203.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project