per-cŏlo
cŏlŭi, cultum, 3, v. a.
I.
Lit.
A.
To cultivate, of the soil; hence, to inhabit: Eleusiniam glebam, App. M. 11, 2, p. 257.—
B.
To perfect, finish: incohata percolui, Plin. Ep. 5, 6, 41.—
II.
Transf.
A.
To cleanse: os curā, App. Mag. 8.—
B.
To deck, beautify, adorn: aliquid eloquentiā, Tac. Agr. 10.—
C.
To honor greatly, to revere, reverence: si patrem percoles, Plaut. Trin. 2, 2, 4: conjugem liberosque, Tac. A. 4, 68: multos praefecturis et procurationibus, plerosque senatorii ordinis honore, id. H. 2, 82: deos, Sol. 22, 7: dei numen in uxoris laboribus percolens, App. M. 6, 15, p. 179: Aegyptii cerimoniis me propriis percolentes appellant Isidem, id. ib. 11. 5, p. 259: initia Cereris, Aur. Vict. Caes. 14, 4: funus, id. ib. 20, 30.—
D.
To persecute, pursue, cultivate: vestras disciplinas studiosius, App. Flor. 4, 18, p. 361: cumulata habent quae sedulo percolunt, id. Deo Soc. 22, p. 54.—Hence, percultus, a, um, P. a.: femina perculta, Plaut. Poen. 1, 2, 22.