per-cĕlĕbro
āvi, ātum, 1, v. a.
I.
to practise a thing very frequently.
I.
In gen. (post-class.): ut exercerent, ut gererent, ut percelebrarent haec mala, Arn. 2, 43.—
II.
In partic., to pronounce frequently, to have often in one's mouth (class.): de quā muliere plurimi versus totā Siciliā percelebrantur, Cic. Verr. 2, 5, 31, § 81: pervulgata et percelebrata sermonibus res est, id. Cael. 29, 69.