pĕr-ambŭlo
āvi, ātum, 1, v. a.
I.
to ramble through, go through; to traverse, perambulate (poet. and in post-Aug. prose).
I.
Lit.: aedes, Plaut. Most. 3, 2, 122: multas terras, Varr. R. R. 1, 2: omnium cubilia, Cat. 29, 8: viridia, Phaedr. 2, 5, 14: rura, Hor. C. 4, 5, 17: astra, id. Epod. 17, 41: terram, Vulg. Zach. 6, 7: universam insulam, id. Act. 13, 6 et saep.—Pass.: perambulatum Romanis legionibus Niphatem, Sid. Carm. 23, 93.—Poet.: frigus perambulat artūs, Ov. H. 9, 135: recte necne crocum floresque perambulet Attae Fabula, si dubitem, rightly trod the stage (which was sprinkled with perfumed waters and strewed with flowers), i. e. was properly constructed, well written, Hor. Ep. 2, 1, 79: sermo perambulat, Vulg. Luc. 5, 15.—*
II.
In partic., of a physician, to visit patients in succession, Sen. Ben. 6, 16, 2.—
III.
To walk, conduct one's self (eccl. Lat.), Vulg. Psa. 67, 22; 100, 2.