părălўtĭcus
a, um, adj.
I.
struck with palsy, paralytic, Plin. 20, 9, 34, § 85; Petr. 131.—Esp., subst.: părălўtĭcus, i, m., a paralytic, a palsied person: graditur paralȳticus, Claud. Epigr. 49 fin.: paralyticos restringere, Tert. Apol. 21; Vulg. Matt. 4, 24; 9, 2.