pancrătĭastes
ae, m.
I.
a combatant in the pancratium, a pancratiast: Diagoras tres filios adulescentes habuit, unum pugilem, alterum pancratiasten, tertium luctatorem, Gell. 3, 15, 3; Plin. 34, 8, 19, §§ 57, 59; Quint. 2, 8, 13.
Text: Perseus Digital Library, CC BY-SA 3.0