pancrătĭastes

ae, m.
I. a combatant in the pancratium, a pancratiast: Diagoras tres filios adulescentes habuit, unum pugilem, alterum pancratiasten, tertium luctatorem, Gell. 3, 15, 3; Plin. 34, 8, 19, §§ 57, 59; Quint. 2, 8, 13.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project