palpo
āvi, ātum, 1, v. a.
I.
v. dep. a., to stroke, to touch softly, to pat (poet. and in post-Aug. prose; syn. mulceo).
I.
Lit.: modo pectora praebet Virgineā palpanda manu, Ov. M. 2, 867 Jahn N. cr.: palpate lupos, Manil. 5, 702: cum equum permulsit quis vel palpatus est, Dig. 9, 1, 1: tamquam si manu palpetur, Schol. Juv. 6, 196: animalia blandi manu palpata magistri, Prud. στεφ. 11, 91.—
II.
Transf.
A.
To caress, coax, wheedle, flatter.
(a).
Absol.: hoc sis vide ut palpatur! nullus est quando occepit, blandior, Plaut. Merc. 1, 2, 57; Lucil. ap. Non. 472, 6: palpabo, ecquonam modo possim, etc., Cic. Att. 9, 9, 1: nihil asperum tetrumque palpanti est, Sen. Ira, 3, 8, 7.—
(b).
With dat.: quam blande mulieri palpabitur, Plaut. Am. 1, 3, 9: cui male si palpere, recalcitrat undique tutus, Hor. S. 2, 1, 20: scribenti palpare, Poll. ap. Cic. Fam. 10, 33, 2.—
(g).
With acc.: quem munere palpat Carus, Juv. 1, 35; App. M. 5, p. 172, 39.—
B.
To feel one's way (late Lat.): et palpes in meridie, sicut palpare solet caecus in tenebris, Vulg. Deut. 28, 29; id. Job, 5, 14.