ordĭnātim

adv.

ordinatus

I. in order or succession; in good order.
I. Lit.: honores ordinatim petere in re publicā, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 3: ille iit passim, ego ordinatim, in good order, with unbroken ranks, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 13, 2.—
II. Transf., regularly, properly: musculus ordinatim structus, Caes. B. C. 2, 10, 5.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project