Ŏpĭter

I. gen. Opetris; cf. Borghes. Framm. de' Fasti Cons. 1, p. 66), m. ob-pater, a Roman prœnomen: Opiter est, cujus pater avo vivo mortuus est, Fest. p. 184 Müll.: Opiter Verginius, Liv. 2, 17; 2, 54.