ŏlīva

ae, f.

ἐλαία

I. An olive, Col. 12, 50, 5; 2, 22, 4; Plin. 15, 3, 3, § 9; Plaut. Curc. 1, 1, 90; Afran. ap. Non. 478, 26: lecta de pinguissimis Oliva ramis arborum, Hor. Epod. 2, 56: olea duarum vel trium olivarum in summitate rami, Vulg. Isa. 17, 6.—
II. Lit., an olive-tree: Aristaeus, qui olivae inventor dicitur, Cic. N. D. 3, 18, 45; 2, 8, 22: erum an bacis opulentet olivae, Hor. Ep. 1, 16, 2: numquam fallens, id. Epod. 16, 45: clivus Olivarum, Vulg. 2 Reg. 15, 30: mons Olivarum, id. Zach. 14, 4.—
B. Transf. (poet.).
1. An olive-branch: undique decerptam fronti praeponere olivam, Hor. C. 1, 7, 7.—
2. A staff of olive-wood, an olive-staff, Ov. M. 2, 681.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project