offulgĕo
si, 2, v. n.
I.
to shine against or upon; to appear (not ante-Aug.).
I.
Lit.: continuo nova lux oculis offulsit, Verg. A. 9, 110: dextrum offulsit conatibus omen, Sil. 13, 114: species mei amici, Ps. -Quint. Decl. 9, 7.—
II.
Trop.: lucrum, Ps. -Quint. Decl. 12, 4: ortus imperii nostri, Cod. Theod. 2, 8, 25.