offirmo

āvi, ātum, 1, v. a. and n.

ob-firmo

I. to render firm, durable, or steadfast (class. only in the P. a.).
I. Lit.: pertica, quā stabuli fores offirmari solebant, arrepta, App. M. 7, p. 200: corium, id. ib.—
II. Trop., to hold fast to, persevere in: certum offirmare est viam me, quam decrevi persequi, Ter. Hec. 3, 5, 4: se, id. Heaut. 5, 5, 8: vir impius procaciter obfirmat vultum suum, Vulg. Prov. 21, 29: faciem, id. Ezek. 4, 3: spiritus, id. Dan. 5, 20.—So without se, neutr.: censen' posse me offirmare? Ter Eun. 2, 1, 11.—With inf.: offirmastin' oc cultare, quo te immittas, pessume? Plaut. Pers. 2, 2, 40.—Hence, offirmātus (obf-), a, um, P. a., firm, resolute, obstinate: animus fortis atque offirmatus, Plaut. Am. 2, 2, 15: satin offirmatum quod mihi erat, id me exorat, id. Bacch. 5, 2, 83.—Comp.: mihi videtur illius voluntas obstinatior et in hāc iracundiā offirmatior, Cic. Att. 1, 11, 1.—Adv.: offirmātē (obf-), firmly, stubbornly (post-Aug.): offirmate resistere, Suet. Tib. 25.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project