offensācŭlum
i, n.
I.
a striking against, a tripping, stumbling (postclass.).
I.
Lit.: crebris offensaculis contusa crura, App. M. 9, p. 221, 3.—
II.
Transf., the object against which one stumbles, a stumbling-block: lapis ecce nostro fixus offensaculo est, Prud. Apoth. 45; so, adversarius nostris offensacula pedibus latenter opponit, Lact. Opt. D. 1.