ŏdōrātus
ūs, m.
I.
a smelling, smell.
I.
Lit. (class.), eorum jucundus non gustatus solum. sed odoratus etiam, et spectatus, Cic. N. D. 2, 63, 158.—
II.
Transf.
A.
The sense of smell: nihil necesse est de gustatu et odoratu loqui, Cic. Ac. 2, 7, 20: insecta habent oculos, aliqua et odoratum, Plin. 11, 4, 3, § 10.—
B.
A smell, scent, odor which a thing gives out, Plin. 25, 13, 95, § 151.