ob-versor

ātus, 1, v. dep.
I. act. collat. form obverso, āre, acc. to Prisc. p. 799 P.), to take position opposite or over against, to oppose one's self (class.).
I. Lit.: magnam partem eorum palam Carthagini obversari dici, Liv. 31, 11: in foro, id. 33, 47: sedebant judices, obversabantur advocati, Plin. Ep. 5, 21, 2: limini, id. ib. 6, 16, 13: in urbe inter coetus, Tac. A. 3, 37.—
B. Trop., to hover or float before, to appear to one: illius et nomen dulce obversatur ad aures, Lucr. 4, 1062: mihi ante oculos obversatur rei publicae dignitas, Cic. Sest. 3, 7: obversentur species honestae viro, id. Tusc. 2, 22, 52: animis, oculis, Liv. 35, 11: in somnis, id. 2, 36: sibi speciem noctibus obversari, Suet. Claud. 37.—
II. To oppose, withstand, resist (eccl. Lat.): malo obniti et obversari, Tert. adv. Gnost. 5.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project