ŏb-umbro
āvi, ātum, 1, v. a.
I.
to overshadow, to shade (poet. and in post-Aug. prose; cf.: opaco, obscuro).
I.
Lit.: gramineus madidam caespes obumbrat humum, Ov. Am. 2, 16, 10: coma umeros obumbrat, id. M. 13, 845: templum, id. ib. 14, 837; Verg. G. 4, 20 Jahn (al. inumbret): sibi, Plin. 17, 21, 35, § 165: obumbratus amnis, Curt. 5, 4, 8; Vulg. Luc. 1, 35; 9, 34.—
II.
Transf.
A.
To darken, obscure: obumbrant aethera telis, Verg. A. 12, 578: nubes solem obumbrant, Plin. 2, 42, 42, § 111.—
2.
In gen., to cover over: germina obumbrata, Pall. 12, 1.—
B.
Trop.
1.
To overcloud, darken, obscure: nomina, Tac. H. 2, 32: candorem aequitatis, Mamert. Grat. Act. ad Julian. 5.—Prov.: sapientia vino obumbratur, Plin. 23, 1, 23, § 41; cf.: fidem amittunt propter id, quod sensus obumbrant, Quint. 8 prooem. § 8. —
2.
To cover, cloak, conceal, disguise, palliale; to screen, defend, protect: crimen, Ov. P. 3, 3, 75: simulationem lacrimis, Petr. 101: magnum reginae nomen (eum) obumbrat, Verg. A. 11, 223.