obtūsĭo

ōnis, f.

obtundo

I. a crushing, bruising: membri, Tert. Res. Carn. 57.—
II. Bluntness, dulness (eccl. Lat.): obtusio sensuum, Tert. adv. Marc. 3, 6; Cael. Aur. Tard. 1, 1, 6: visus, id. ib. 1, 1, 5.— Absol., Cael. Aur. Tard. 2, 6, 91; 1, 4, 62.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project