obsōno

āvi, ātum, 1, v. a.

ὀψωνέω

I. to buy provisions, to cater, purvey (class.).
I. Lit.: postquam opsonavit erus, Plaut. Aul. 2, 4, 1; id. Men. 1, 3, 26: ibo atque opsonabo opsonium, id. Stich. 3, 1, 36: vix drachmis est opsonatus decem, Ter. And. 2, 6, 20.—Dep. form absol., Plaut. Stich. 5, 3, 8: de suo obsonari filiai nuptiis; id. Aul. 2, 4, 16.—
B. Transf., to feast, treat, to furnish an entertainment: opsonat, potat, olet unguenta; de meo, Ter. Ad. 1, 2, 37; 5, 9, 7.—*
II. Trop.: obsonare ambulando famem, to cater or provide an appetite, Cic. Tusc. 5, 34, 97.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project