obsessor
ōris, m.
I.
one who sits, stays, abides in a place; a frequenter, haunter.
I.
In gen. (only ante-class. and poet.): hoc ego fui hodie solus obsessor fori, Plaut. Ps. 3, 2, 18: vivarum aquarum (of a water-snake), Ov. F. 2, 259.—
II.
In partic., milit., a besieger, invester, blockader: obsessor curiae, Cic. Dom. 5, 13: Luceriae, Liv. 9, 15, 3: plus pavoris obsessis quam obsessoribus intulit, Tac. H. 3, 73.