ob-sĕquēla

ae, f.

obsequor

I. compliance, complaisance, obsequiousness: obsequela obsequium, Paul. ex Fest. p. 192 Müll. (ante-class. and in Sall.): neque erat tuae benignitatis atque obsequellae, Turp. ap. Non. 215, 32; 29 (Com. Rel. v. 63 and 210 Rib.); Afran. ap. Non. 216, 3 (Com. Rel. v. 257 Rib.): obsequelam facere (alicui), Plaut. As. 1, 1, 50 (Fleck. obsequentiam): qui regi per obsequelam orationis cari erant, through obsequiousness in speaking, i. e. because they spoke as he liked, Sall. ap. Non. 215, 33 (Hist. 2, 49 Dietsch).
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project