ob-mōlĭor
ītus, 4, v. dep.
I.
Lit., to push or throw up one thing before another (as a defence or obstruction): nec in promptu erat quod obmolirentur, Liv. 33, 5, 8: arborum truncos et saxa, Curt. 6, 6, 24.—
II.
Transf., to block up, obstruct: ad munienda et obmolienda, quae ruinis strata erant, Liv. 37, 32, 7; cf. id. 33, 5.