ŏb-erro
āvi, ātum, 1
I.
v. n., to wander, rove, or ramble about a place (poet. and in post-Aug. prose).
I.
Lit.: oberrare tentoriis, Tac. A. 1, 65: ignotis locis, Curt. 6, 5, 18: mustela quae in domibus nostris oberrat, Plin. 29, 4, 16, § 60: dives arat Curibus, quantum non milvus oberrat, Pers. 4, 26.—
B.
Transf.: crebris oberrantibus rivis, Curt. 3, 4, 12.—
II.
Trop.
A.
To flit, hover before one: mihi monstrum oberrat, Sen. Herc. Fur. 1280: cum tanti periculi ... imago oculis oberraret, Curt. 8, 6, 26.—
B.
To err, mistake: ut citharoedus Ridetur, chordā qui semper oberrat eādem, Hor. A. P. 356.