ŏb-armo
āvi, ātum, 1
I.
v. a., to arm (poet. and post-class.).
I.
Lit.: securi Dextras, Hor. C. 4, 4, 20: clipeo filium, Aus. Epigr. 25, 1: manus impias contra aliquem, App. M. 9 init.—
II.
Trop.: perfrictis oculis, et obarmatis ad vigilias, App. M. 2, p. 125, 28.