nūtrīcĭus

a, um, adj.

nutrix

I. that suckles, nourishes, nurses.
I. Adj.: quis Faustulum nescit pastorem fuisse nutricium, qui Romulum et Remum educavit? Varr. R. R. 2, 1, 9: nutriciae curae, Arn. 2, 58: humus radices tenero velut nutricio sinu recipit, Col. 3, 13, 7.—
II. Subst.
A. nūtrīcĭus, ii, m., a bringer up, a tutor: erat in procuratione regni, propter aetatem pueri, nutricius ejus, Caes. B. C. 3, 107; Inscr. Orell. 2964.—Also, transf.: Favonius afflatu nutricium exercebit, Plin. 18, 34, 67, § 337.—
B. nūtrī-cĭa, ae, f., a nurse, governess, tutoress, Hier. Ep. 108, n. 30.—
C. nūtrīcĭum, ii, n., a nursing; nourishment: illius pio maternoque nutricio aeger convalui, Sen. Cons. ad Helv. 19, 2: nutricia ducere ab aliquo, Arn. 5, 163: omnia infantum nutricia, Manil. 3, 133.—
2. In plur.: nūtrīcĭa, ōrum, n., a nurse's wages, τὰ θρεπτήρια (late Lat.), Dig. 50, 13, 1 fin.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project