noctĭvăgus
a, um, adj.
nox-vagus; cf. Quint. 1, 5, 68
I.
night-wandering; that wanders about by night (poet.): noctivagae faces caeli, Lucr. 5, 1191: currus (sc. Phoebes), Verg. A. 10, 216: deus, Stat. Th. 10, 158: iter, Val. Fl. 2, 44.
Text: Perseus Digital Library, CC BY-SA 3.0