Nērĭtŏs
i, m.
I.
a mountain in Ithaca, and an island in its vicinity, Mel. 2, 7; Plin. 4, 12, 19, § 55: Neritos ardua saxis, Verg. A. 3, 271; Sen. Troad. 856.—Hence,
II.
Nērĭtĭus, a, um, adj., of or belonging to Neritos, Neritian; poet. for Ithacean: Macareus, Ov. M. 14, 159; also for Ulyssean: Neritia proles, Sil. 2, 317; cf. Liv. 21, 7: Neritia ratis, Ov. M. 14, 563: dux, id. F. 4, 69: domus, id. M. 13, 712.