nēquīquam

I. in vain, to no purpose, fruitlessly: ne istuc nequiquam dixeris tam indignum dictum in me, Plaut. As. 3, 3, 108: qui ipse sibi sapiens prodesse non quit, nequiquam sapit, Enn. ap. Cic. Fam. 7, 6, 2 (Trag. v. 310 Vahl.): et sero et nequiquam pudet, Cic. Quint. 25, 79: nequiquam alicujus auxilium implorare, Caes. B. C. 1, 1: ut non nequiquam tantae virtutis homines judicari deberet ausos esse transire latissimum flumen, id. B. G. 2, 27: nequiquam deus abscidit oceano terras, Hor. C. 1, 3, 21: causas nequiquam nectis inanes, Verg. A. 9, 219; id. G. 1, 403; Ov. M. 4, 78; 5, 33; 438 al.: frustra ac nequiquam, Cat. 77, 1: sed nequiquam frustra, etc., App. M. 8, p. 208, 41.—Absol. in exclamation: nequiquam! Liv. 42, 64, 4.—Esp., without punishment, with impunity: ne istuc nequiquam dixeris tam indignum dictum in me, Plaut. As. 3, 3, 108.