nĕpōtor
ātus, 1, v. dep.
I.
to be prodigal, profuse, extravagant.
I.
Lit.: Aristippus in purpurā nepotatur, Tert. Apol. 46 fin.—
II.
Trop., to throw away, squander: veto liberalitatem nepotari, Sen. Ben. 1, 15, 3.
Text: Perseus Digital Library, CC BY-SA 3.0