nāvĭgĭum
ii, n.
I.
a vessel, a ship, bark, boat.
I.
Lit. (class.): navigia facere, Cic. N. D. 2, 60, 152: navigium dissolutum, vel potius dissipatum, id. Att. 15, 11, 3: probum navigium, id. Ac. 2, 31, 100: luculentum, id. Att. 16, 4, 4: in eodem velut navigio participem esse periculi, Liv. 44, 22: Deucalion navigio montem ascendit, Juv. 1, 82.—
II.
Transf.
A.
A float, raft (post-class.), Dig. 43, 12, 1, § 14.—
B.
A sailing, navigation (ante- and post-class.): in omnes navigii dies, Dig. 45, 1, 122; ib. 43, 12, 1 med (but not Lucr. 5, 1006; v. Lachm. and Munro ad loc.).