nausĕo
āvi, ātum, 1, v. n.
I.
to be sea-sick.
I.
Lit., Hor. Ep. 1, 1, 93: si sine vomitu nauseavit, Cels. 1, 3.—
B.
Transf., to be squeamish or qualmish, to vomit: quidlibet, modo ne nauseet, faciat, Cic. Phil. 2, 34, 84: ructantem et nauseantem Antonium, id. Fam. 12, 25, 4; Juv. 6, 433.—
II.
Trop.
A.
To belch forth, i. e. give vent to, utter nonsense: ista effutientem nauseare, Cic. N. D. 1, 30, 84.—
B.
To cause disgust: hoc illis dictum est, qui stultitiā nauseant, Phaedr. 4, 7, 25.