nā^trix
īcis, m.
I.
natrix violator aquae, Luc. 9, 720; usually), f. no.
I.
A water-snake: cur deus tantam vim natricum viperarumque fecerit? Cic. Ac. 2, 38, 120.—
2.
Trop., of a dangerous person: se natricem educare, Suet. Calig. 11.—
B.
Transf., a whip, scourge, made of a watersnake's skin: natibu' natricem impressit crassam et capitatam, Lucil. ap. Non. 65, 30.—
II.
A plant: Ononis natrix, Linn.; Plin. 27, 12, 83, § 107.