mūtŭātĭo

ōnis, f.

id.

I. a borrowing (class.), Cic. Tusc. 1, 42, 100: cum multos minutis mutuationibus defraudāsset, id. Fl. 20, 47: translationes quasi mutuationes sunt, id. de Or. 3, 38, 156.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project