mūtātĭo

ōnis, f.

1. muto

I. A changing, altering, a change, alteration, mutation (freq. and class.; cf. vicissitudo): consilii mutatio optimus est portus paenitenti, Cic. Phil. 12, 2, 7: mutationem facere, id. Off. 1, 33, 120: rerum, id. Att. 8, 3, 4; cf. id. Rep. 1, 41, 64: sed hujus regiae prima et certissima est illa mutatio (immediately before, commutationes rerum publicarum), id. ib. 1, 42, 65: rei mutatione amittitur ususfructus, si, etc., Paul. Sent. 3, 6, 31.—
II. An exchanging, exchange.
A. In gen.: vestis, Ter. Eun. 4, 4, 4: officiorum, Cic. Off. 1, 7, 22; cf. ementium, Tac. Agr. 28.—
B. In partic., in posting, a changing or change of horses, Amm. 21, 9, 4; cf. Cod. Th. 8, 5, 53.—
C. Rhet. term, = ύπαλλαγή, interchange of expressions, Quint. 9, 3, 92.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project