mūsĭcus

a, um, adj.
I. Of or belonging to music, musical (class.).
A. Adj.: leges musicae, Cic. Leg. 2, 15, 39: sonus citharae, Phaedr. 4, 18, 20: pedes, Plin. 29, 1, 5, § 6.—
B. Subst.
1. mūsĭcus, i, m., a musician: musicorum aures, Cic. Off. 1, 41, 146.—
2. mūsĭ-ca, ōrum, n., music: in musicis numeri, et voces, et modi, Cic. de Or. 1, 42, 187: dedere se musicis, id. ib. 1, 3, 10: et omnia musicorum organa, Vulg. 1 Par. 16, 42.—
II. In gen.
1. Of or belonging to poetry, poetical; subst., a poet: applicare se ad studium musicum, the art of poetry, Ter. Heaut. prol. 23: ars, id. Phorm. prol. 18: musicus pes, a metrical foot of five syllables, ¯ ˘ ¯ ˘ ˘ (e. g. temperantia), Diom. p. 478 P.—
2. Of or belonging to science, scientific: ludus, scientific occupation, Gell. praef.—Hence, adv.: * mūsĭcē, = μουσικῶς: musice hercle agitis aetatem, you are in clover, i. e. living luxuriously at another's expense, Plaut. Most. 3, 2, 40.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project