murmŭro

āvi, ātum, 1, and, v. dep.

id.

I. to murmur, mutter; to rustle, rumble, roar, etc. (cf.: susurro, musso, fremo, strepo).
I. Neutr.
A. Form murmuro: secum murmurat, Plaut. Aul. 1, 1, 13; Varr. L. L. 6, § 67 Müll.—Of discontented persons, to mutter, grumble: servi murmurant, Plaut. Mil. 3, 1, 149: et murmuravit omnis congregatio, Vulg. Exod. 16, 2 al.—Of the nightingale: secum ipse murmurat, Plin. 10, 29, 43, § 82: magia carminibus murmurata, App. Mag. p. 304, 28.—Of inanimate things, to murmur, roar, rumble: murmurantia litora, Varr. L. L. 6, § 67 Müll.: murmurans mare, Cic. Tusc. 5, 40, 116: unda, Verg. A. 10, 212: ignis, Plin. 18, 35, 84, § 357: intestina, Plaut. Cas. 4, 3, 6.—
B. Form murmuror: murmurari coepimus, Varr. ap. Non. 478: populus murmurari coepit, Quadrig. ib. 7; Varr. ib. 11.—
II. Act., transf., to mutter or grumble at a thing: quidam tarditatem poëtae murmurari, App. Flor. p. 353 fin.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project