mortālĭtas

ātis, f.

mortalis

I. the state of being subject to death, mortality; a dying, death.
I. Lit. (rare but class.): omne, quod ortum sit, mortalitas consequitur, * Cic. N. D. 1, 10, 26: metu meae mortalitatis, Quint. 6 praef. § 2: mortalitatem explere, Tac. A. 6, 50: rex mortalitate interceptus, Plin. Ep. 10, 50, 4: mariti, Dig. 23, 4, 2.—Of abstract things: tofus aedificiis inutilis est mortalitate, mollitia, Plin. 36, 22, 48, § 166.—
II. Transf., concr., mortals, mankind (postAug.), Plin. 2, 7, 5, § 15: tristem de mortalitate ferre sententiam, Curt. 5, 5, 17: contra fortunam non satis cauta mortalitas est, Curt. 8, 4, 24; 9, 3, 7; 10, 5, 36 al.: ad erudiendam mortalitatem, Lact. 4, 25, 1.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project